بسم الله محرّمِ ٣-٤ سال پیش بود، توو چیذر، یکی از شبا دیدم یه آقایی کنار حاج آقا محمود وایساده که چهره اش خیلی آشناس، دقت کردم دیدم #حاج_عباد_فانی عه. ناخودآگاه گفتم عهههه #حاج_عباد!!! بچه ها گفتن چی شد یهو وسط هیئت؟ کیه این بنده خدا؟ گفتم #حاج_عباد ه، داماد حاج آقا منصور. یکی از بچه ها گف ااااا باب

بسم الله سرم پر شده از فکر، اونقدر که نمی تونم رو ساده ترین موضوع ها تمرکز کنم، یه مدته فکر و خیال مثه خوره افتاده به جونم. فکرِ اینکه چرا اونشب نتونستم به اون حسِ لعنتیه مچ گیریم غلبه کنم؟ یا اینکه چرا بعدش نتونستم همه ی شجاعتمو جم کنمو به جای قصه سرِ هم کردن حرفِ دلمو بگم؟ یا اینکه چرا اون روز بعد